Stefan Canew

Stefan Canew
Стефан Цанев
ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia

26 grudnia 1881
Gradec

Przebieg służby
Lata służby

1902–1936

Siły zbrojne

Armia Carstwa Bułgarii

Stanowiska

minister wojny

Główne wojny i bitwy

I wojna bałkańska,
II wojna bałkańska,
I wojna światowa

Odznaczenia
Order Waleczności IV klasy (Bułgaria) Order Waleczności IV klasy (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Krzyż Żelazny (1813) II Klasy
Stefan Canew
Стефан Цанев
Pełne imię i nazwisko

Стефан Цанев Цанев

Data i miejsce urodzenia

26 grudnia 1881
Gradec

Minister wojny
Okres

od 21 kwietnia 1935
do 23 listopada 1935

Poprzednik

Penczo Złatew

Następca

Christo Łukow

Stefan Canew Canew (bułg. Стефан Цанев Цанев, ur. 26 grudnia 1881 we wsi Gradec, okręg Sliwen[1]) – bułgarski wojskowy, generał porucznik, w roku 1935 minister wojny[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1902 ukończył szkołę wojskową w Sofii[1]. Uczestniczył w wojnach bałkańskich jako intendent w sztabie dywizji, a następnie dowódca plutonu w 7 pułku piechoty. W czasie I wojny światowej dowodził kompanią piechoty[1]. W stopniu pułkownika w 1927 objął dowództwo 10 pułku piechoty, a następnie 25 pułku piechoty. W 1934 dowodził 1 dywizją piechoty. Działacz Związku Wojskowego. 21 kwietnia 1935 objął stanowisko ministra wojny w rządzie Andreja Toszewa, które sprawował przez okres siedmiu miesięcy[1]. W 1944 wyemigrował do Rzymu. Data jego śmierci pozostaje nieznana.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik (Подпоручик) (1902)
  • porucznik (Поручик) (1905)
  • kapitan (Капитан) (1909)
  • major (Майор) (1916)
  • podpułkownik (Подполковник) (1919)
  • pułkownik (Полковник) (1925)
  • generał major (Генерал-майор) (1933)
  • generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1936)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 498–499.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 498–499.
  • Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.7. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 64.