Advertising Enquiries

Indonezyjska Partia Narodowa

Wikipedia open wikipedia design.

Partai Nasional Indonesia
Ilustracja
Skrót PNI
Data założenia 1927
Data rozwiązania 1973
Ideologia polityczna Marheanizm, Pancasila, Nacjonalizm, Sekularyzm

Indonezyjska Partia Narodowa (indonez. Partai Kristen IndonesiaParkindo) – działająca w latach 1927–1973 indonezyjska partia polityczna.

Początki ugrupowania i upadek[edytuj | edytuj kod]

Ugrupowanie założyli indonezyjscy działacze niepodległościowi z Sukarno na czele, 4 czerwca 1927 roku w ówczesnej stolicy Holenderskich Indii Wschodnich - Batavii. Organizacja sprzeciwiała się jakiejkolwiek współpracy z holenderską administracją, uznając ją za siłę okupacyjną, reprezentującą europejski imperializm. Początkowo, partia nosiła nazwę Indonezyjskie Stowarzyszenie Narodowe, jednak w maju 1928 roku zmieniono ją na Indonezyjską Partię Narodową. Wzrost popularności ugrupowania pośród miejscowej ludności, był jednym z powodów represji jakie spotykały jej członków ze strony Holendrów. W 1929 roku Sukrano oraz siedmiu innych członków PNI zostało aresztowanych przez władze kolonialne i skazanych na 3 lata więzienia. Fakt ten w dużym stopniu przyczynił się do faktycznego rozpadu organizacji[1].

Odrodzenie PNI[edytuj | edytuj kod]

PNI odrodziła się jako partia po uzyskaniu niepodległości przez państwo indonezyjskie. Pomimo iż, PNI nie posiadała już ścisłych związków z Sukarno, który jako prezydent republiki był apolityczny, partia uzyskiwała duże poparcie społeczne ze względu na historyczne związki indonezyjskiego bohatera narodowego z ugrupowaniem. W pierwszych wyborach parlamentarnych zorganizowanych we wrześniu 1955 roku, PNI zdobyła najwięcej głosów ze wszystkich ugrupowań (22,3%), uzyskując 57 mandatów w indonezyjskim parlamencie. Podobne poparcie PNI uzyskała w wyborach do Konstytuanty które odbyły się 3 miesiące później (23,97%).

Zakończenie działalności[edytuj | edytuj kod]

Po sfingowanym zamachu stanu w 1965 roku (którego według oficjalnej linii propagandowej mieli dokonać członkowie Komunistycznej Partii Indonezji), dyktatorską władzę w kraju przejął gen. Suharto[2]. Część członków PNI została oskarżona o współpracę z PKI i skazana na wieloletnie więzienie.

W latach siedemdziesiątych administracja Suharto w celu ułatwienia kontroli nad wszelkimi partiami opozycyjnymi, wprowadziła dla nich obowiązek zrzeszenia się w ramach jednej z dwóch koalicji politycznych (o profilu religijnym oraz sekularnym)[2]. W marcu 1970 roku Indonezyjska Partia Narodowa wraz z Partią Murba, Ligą Zwolenników Niepodległości Indonezji, Partią Katolicką oraz Indonezyjską Partią Chrześcijańską weszły w skład Demokratycznej Grupy Rozwoju (Kelompok Persatuan Pembangunan). W wyborach w 1971 roku, PNI zdobyła niecałe 7% głosów.

W 1973 roku, ugrupowania koalicyjne zostały przekształcone w partie polityczne. 10 stycznia 1973 roku, członkowie Demokratycznej Grupy Rozwoju utworzyli Indonezyjską Partię Demokratyczną, będącą obok Zjednoczonej Partii na rzecz Rozwoju jednym z dwóch ugrupowań satelickich w stosunku do Golkar[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M. Ricklefs, A History of Modern Indonesia, Londyn 1981, str. 174–176.
  2. a b Ł. Bonczol, Zrozumieć Indonezję, Warszawa 2012.
  3. S. Eklof, Power and Political Culture in Suharto's Indonesia: The Indonesian Democratic Party (PDI) and Decline of the New Order (1986-98), Kopenhaga 2004, str. 55.


This page is based on a Wikipedia article written by contributors (read/edit).
Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.

Destek