زبان ژاپنی

زبان ژاپنی
قومیتYamato people
Default
شکل‌های اولیه
وضعیت رسمی
تنظیم‌شده توسطندارد
دولت ژاپن نقش اصلی را ایفا می‌کند
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۱ja
ایزو ۶۳۹-۲jpn
ایزو ۶۳۹-۳jpn

زبان ژاپنی (به ژاپنی: 日本語، نیهونگو)، زبان مردم ژاپن و زبان رسمی دولت ژاپن است، که توسط حدود ۱۳۰ میلیون نفر سخن گفته می‌شود.[۱]



ژاپنی زبان مادری 126 میلیون نفر است. ‏یعنی نُهمین زبان پُرگویشور دنیا بدون احتساب افراد دو زبانه.

‏زبان ژاپنی، بیشتر در کشور ژاپن ‏و بعضی از افراد مهاجرت کرده از این منطقه به سایر نقاط دنیا ‏و افراد سن بالایی که در ‏مستعمره های قدیم ژاپن مثل کره و تایوان صحبت میشود.

‏ژاپنی جزئی از خانواده زبان های ژاپنی است ‏که شامل زبان های ریوکیویی نیز میشود ‏که در جزایر ریوکیو صحبت میشوند ‏اما تاریخ ابتدایی زبان ژاپنی ‏و رابطه آن با سایز زبان ها تقریبا نامشخص است. ‏نظریه هایی وجود دارد که میگوید زبان های ژاپنی و کره ای ‏از یک ریشه میباشند. نظریه های دیگری نیز وجود دارد که این دو زبان ‏جزئی از یک خانواده بزرگتری از زبان ها هستند ‏که به آن زبان‌های آلتایی گفته میشود ‏که شامل زبان های ترکی و ‏زبان های مغولی و زبان تونگوزی میشود ‏اما خانواده زبان های آلتایی و رابطه آن ها ‏با زبان های ژاپنی و کره ای صرفا نظریه هستند. ‏این نظریه ها بسیار مورد بحث قرار گرفته اند ‏و توسط همه پذیرفته نشده اند. ‏نظریه های دیگری وجود دارد که میگوید زبان ژاپنی ‏از زبان اقوم یایویی ‏که 3000 سال پیش از شمال شرقی آسیا ‏به ژاپن مهاجرت کرده بودند ‏و زبان اقوام جومویی ‏که از قبل در انجا زندگی میکردند ‏اما زبانی که این دو قوم صحبت میکردند ‏مشخص نیست.

‏زبان ژاپنی در ابتدا ساختار نوشتاری نداشت. ‏در دوره یایویی ‏به همین دلیل مدارک زیادی وجود ندارد که مشخص کند ‏که آن دوران به چه شکلی بوده است. ‏در قرن سوم ایالت یاماتو در ژاپن ‏با چین وارد روابط تجاری و فرهنگی شد ‏و در نتیجه ژاپن در 6 قرن بعدی تحت تاثیر فرهنگ چین قرار گرفت. ‏در آن دوران حاکمان و افرار نخبه جامعه ‏قسمت بسیاری از فرهنگ چین را در ژاپن تقلید کردند. ‏زبان نوشتاری ژاپنی احتمالا در قرن چهارم ‏به وجود امد، ‏از آنجایی که زبان ژاپنی تا آن زمان هیچ ساختار نوشتاری نداشت ‏افراد نخبه جامعه زبان نوشتار چینی را برای ساختار نوشتار ژاپنی برگزیدند کارکتر های زبان چینی با گذشت زمان با زبان ژاپنی تطبیق پیدا کردند.

‏اولین نمونه هایی که زبان نوشتاری ژاپنی وجود دارد ‏به قرن هشتم برمیگردد ‏و به دو شکل می باشند.

‏کامبون ‏و شکل دوم مان‌یوگانا ‏کامبون ساختار نوشتاری بود که به شکل ساختار چینی نوشته میشد ‏و از کارکتر های چینی ‏برای لغات ژاپنی استفاده میشد. ‏این متون عملا به زبان چینی بودند ‏اما به قصد خوانده شدن برای زبان ژاپنی استفاده میشد. ‏مان‌یوگانا نوع دیگر نوشتار ژاپنی بود که ‏ تماما از کارکتر های چینی استفاده میکرد. در این ساختار از کارکتر هایی چینی استفاده میکردند که لغت ژاپنی آن صدای فونتیک را در زبان چینی بدهد ‏به عنوان مثال، ‏لغت ژاپنی یاما به معنی کوه ‏به شکل این دو کارکتر چینی یا ما نوشته میشد ‏که صدای فونتیک آن کلمه ژاپنی را داشتند ‏و از کارکتر چینی مخصوص کلمه کوه استفاده نمیکردند ‏که امروزه در چین استفاده میشود برای هر آوا و صدا در ژاپنی از چندین کارکتر چینی استفاده میشد، ‏نه فقط یک کارکتر ‏و چند کارکتر یک صدا و آوا داشتند.

قواعد و ساختار[ویرایش]

ژاپنی یک زبان پیوندی است با منشأ مورد اختلاف. زبانی که در ژاپن به آن تکلم می‌شود زبانی است آهنگ دار و صدادار و تقریباً همه واژگان آن به واکه ختم می‌شوند. این زبان شامل پنج واکه و نوزده همخوان است. واژگان آن چند هجایی است و لایق تغییرات دستوریست. تصریف به وسیله اجزایی که به آخر کلمه الحاق کنند صورت می‌گیرد. زمان‌ها و وجه‌ها به وسیله ادات فعل از هم تمییز داده می‌شوند. زبان مکالمه از لحاظ دستور و فرهنگ لغات با زبان مکتوب (که دارای اشکالات فراوان است) فرق دارد. به ترکیب هر صامت و مصوت مورا گفته می‌شود.[۲]

ژاپنی با خانواده زبان‌هایی مانند آینو، زبان‌های استرا-آسیایی و همچنین گزینه بی اعتبار زبان‌های آلتایی دسته بندی شده‌است، ولی هیچ‌کدام از آن‌ها به‌طور گسترده پذیرفته نشده‌اند.[۳]

خط ژاپنی[ویرایش]

سامانه نوشتاری ژاپنی از سه دسته واج آوا به نام‌های هیراگانا (平仮名) و کاتاکانا (カタカナ) و روماجی (ローマ字) و واژه‌نگارهای کانجی (漢字) تشکیل شده‌است. از هیراگانا و کاتاکانا با عنوان کلی‌تر کانا نام برده می‌شود. کانجی در واقع همان حروف چینی برگرفته از سیستم نگارشی چینی است که معمولاً برای نوشتن کلماتی که از زبان چینی وارد ژاپنی شده‌اند استفاده می‌شود. هیراگانا معمولاً برای نوشتن کلمات اصیل ژاپنی استفاده می‌شود. بر اساس برخی از کلمات کانجی، الفبایی به نام کاتاکانا به وجود آمد که برای نوشتن کلمات وارد شده به ژاپنی از انگلیسی و دیگر زبان‌ها استفاده می‌شود؛ فقط یکی از حروف هیراگانا با کاتاکانا یکی است(へ). از هیراگانا و کاتاکانا برای بیان چگونگی تلفظ کانجی هم استفاده می‌شود (فوریگانا)(ふりがな).

استفاده از حروف لاتین برای نوشتن کلمات ژاپنی نیز مرسوم است و به آن روماجی گویند.

کانجی[ویرایش]

کانجی‌ها همان علایمی هستند که هر یک به تنهایی بیان‌کننده یک کلمه هستند. کانجی‌های استاندارد ژاپن در حدود ۲۰۰۰ هستند؛ و کانجی‌ها اصولاً از زبان چینی گرفته شدند. تا قرن هفت ژاپن دارای خط نبود و خط را از چین گرفت. ابتدا در خط ژاپنی تنها از کانجی استفاده می‌شده و بعد در قرن ۸ هیراگانا و کاتاکانا ابداع شد و به علت سادگی آن باعث رواج و گسترش ادبیات شد.

چند مثال از کانجی و معنای آن:

کانجی تلفظ معنا
tsuchi خاک
ten آسمان
mizu آب
hi آتش
kaze باد
otoko مرد
onna زن
食べる taberu خوردن
飲む nomu نوشیدن
大きい ōkii بزرگ
小さい chiisai کوچک
yoru شب
hi روز

حروف ژاپنی[ویرایش]

Japanese Kana in Persian.jpg

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. MIT. «Japanese Language». دریافت‌شده در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۰.
  2. دکتر معین. فرهنگ معین، جلد پنجم. تهران: انتشارات امیرکبیر.
  3. https://en.wikipedia.org/wiki/Japanese_language

پیوند به بیرون[ویرایش]