Zoran Milanović

Wikipedia open wikipedia design.

Zoran Milanović
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 października 1966
Zagrzeb
Premier Chorwacji
Okres od 23 grudnia 2011
do 22 stycznia 2016
Przynależność polityczna SDP
Poprzednik Jadranka Kosor
Następca Tihomir Orešković
Przewodniczący Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji
Okres od 2 czerwca 2007
do 26 listopada 2016
Przynależność polityczna SDP
Poprzednik Željka Antunović (p.o.)
Następca Davor Bernardić
podpis

Zoran Milanović (ur. 30 października 1966 w Zagrzebiu[1]) – chorwacki polityk i prawnik, parlamentarzysta, w latach 2007–2016 przewodniczący Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji (SDP). Premier Chorwacji w latach 2011–2016, w 2020 wybrany na prezydenta Chorwacji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Zagrzebiu[1][2]. W 1993 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W 1994 jako pierwszy Chorwat wziął udział w misji zagranicznej z ramienia OBWE w Górskim Karabachu, enklawie w Azerbejdżanie, okupowanej przez wojska Armenii. Przebywał tam do 1996.

Po powrocie został doradcą chorwackiej misji przy UE i NATO w Brukseli. W czasie trzech lat rezydowania w Belgii ukończył studia podyplomowe na Université Libre de Bruxelles[2]. W 1999, po powrocie do Chorwacji, wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji. W latach 2000–2003 był państwowym koordynatorem ds. NATO jako urzędnik rządowy w okresie premiera Ivicy Račana. Zajmował się sprawami akcesji i udziału w programie Partnerstwo dla Pokoju.

W 2004 wszedł w skład komitetu centralnego i do 2006 był rzecznikiem prasowym SDP. Po śmierci Ivicy Račana, na konwencji partii 2 czerwca 2007, został wybrany na nowego przewodniczącego Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji[2]. W drugiej turze pokonał swoją główną konkurentkę, pełniącą obowiązki przewodniczącej partii, Željkę Antunović. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku Zoran Milanović uzyskał po raz pierwszy mandat posła do Zgromadzenia Chorwackiego (VI kadencji)[1]. Kierowana przez niego SDP uzyskała wówczas najwięcej mandatów od czasu swojego powstania, jednak pozostała ugrupowaniem opozycyjnym. W wyborach w 2011 ponownie został wybrany do krajowego parlamentu z ramienia zwycięskiej Koalicji Kukuriku[1][3].

Po zwycięskich wyborach został desygnowany na urząd premiera, 23 grudnia 2011 formalnie rozpoczął urzędowanie po zatwierdzeniu przez parlament[4].

Jego gabinet funkcjonował przez całą kadencję. W wyborach w 2015 Zoran Milanović uzyskał poselską reelekcję[5]. Nie zdołał jednak stworzyć nowej koalicji rządowej, 22 stycznia 2016 na stanowisku premiera zastąpił go Tihomir Orešković. W wyborach w 2016 ponownie został wybrany do parlamentu[1], kierowana przez niego koalicja przegrała z centroprawicową HDZ[6]. Po przegranych wyborach zapowiedział rezygnację ze stanowiska lidera SDP i przeprowadzenie na listopad 2016 bezpośrednich wyborów nowego przewodniczącego SDP w dwóch turach, gdyby w pierwszej żaden kandydat nie uzyskałby więcej niż połowę głosów. Partią formalnie kierował do 26 listopada 2016, kiedy to w drugiej turze bezpośrednich wyborów nowym liderem socjaldemokratów został Davor Bernardić[7]. W marcu 2017 złożył mandat poselski[1], podejmując działalność w biznesie. W tym samym roku założył firmę konsultingową świadczącą usługi związane z procesem akcesji do Unii Europejskiej, doradzał m.in. premierowi Albanii Ediemu Ramie[8].

W 2019 wystartował w wyborach prezydenckich jako kandydat socjaldemokratów, otrzymując też poparcie innych ugrupowań centrowych i centrolewicowych. W pierwszej turze głosowania z 23 grudnia 2019 zajął pierwsze miejsce, otrzymując 29,6% głosów. Przeszedł do drugiej tury z ubiegającą się o reelekcję Kolindą Grabar-Kitarović, która dostała 26,7% głosów[9]. W drugiej turze wyborów, która miała miejsce 5 stycznia 2020, pokonał swoją kontrkandydatkę, zdobywając 52,7% głosów. Został tym samym wybrany na piątego prezydenta niepodległej Chorwacji[10]. Objęcie urzędu zaplanowano na 19 lutego 2020[11].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Zoran Milanović jest żonaty z Sanją Musić-Milanović, ma dwoje dzieci.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Profil na stronie Zgromadzenia Chorwackiego (chorw.). [dostęp 2020-01-08].
  2. a b c Tomasz Żornaczuk. Chorwacja: Zaskakujący nowy prezydent. „Polityka”. Nr 3, 14 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-18]. 
  3. Tko će u klupe na Markovom trgu sjesti na konstituirajućoj sjednici? (chorw.). novilist.hr, 5 grudnia 2011. [dostęp 2013-04-16].
  4. Croatian Lawmaker Confirms Premier Milanovic’s Cabinet (ang.). businessweek.com, 23 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-25].
  5. Donosimo pregled svih kandidata koji su izborili mjesto u Saboru (chorw.). vecernji.hr, 9 listopada 2015. [dostęp 2015-11-09].
  6. Ovo su novi zastupnici u Saboru: Pogledajte tko je sve prošao (chorw.). vecernji.hr, 12 września 2016. [dostęp 2016-09-12].
  7. Konačni rezultati izbora za predsjednika SDP-a (chorw.). sdp.hr, 28 listopada 2016. [dostęp 2016-11-29].
  8. Mateusz Seroka: Zoran Milanović prezydentem Chorwacji. osw.waw.pl, 8 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-08].
  9. Nije obrađeno samo jedno biračko mjesto: Milanoviću 29,55%, Grabar-Kitarović 26,65% (chorw.). vecernji.hr, 23 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-23].
  10. Croatia Presidential Election: Milanović Defeats Incumbent Grabar-Kitarović (ang.). total-croatia-news.com, 6 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-06].
  11. Chorwacja ma nowego prezydenta. Zaskakujące słowa o Polsce. dorzeczy.pl, 19 lutego 2020. [dostęp 2020-01-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]



This page is based on a Wikipedia article written by contributors (read/edit).
Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.

Destek