Trojanowice (województwo małopolskie)

Ten artykuł dotyczy wsi w województwie małopolskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Artykuł 50°8′28″N 19°54′34″E
- błąd 39 m
WD 50°6'N, 19°54'E
- błąd 13958 m
Odległość 4 m
Trojanowice
wieś
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Powiat krakowski
Gmina Zielonki
Liczba ludności (31.12.2020) 908[1]
Strefa numeracyjna 12
Tablice rejestracyjne KRA
SIMC 0344337
Położenie na mapie gminy Zielonki
Mapa konturowa gminy Zielonki, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Trojanowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Trojanowice”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Trojanowice”
Położenie na mapie powiatu krakowskiego
Mapa konturowa powiatu krakowskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Trojanowice”
Ziemia50°08′28″N 19°54′34″E/50,141111 19,909444

Trojanowicewieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Zielonki[2].

Wieś, położona w drugiej połowie XVI wieku w powiecie proszowickim województwa krakowskiego[3], należała do wielkorządów krakowskich[4]. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie krakowskim.

Trojanowice to wieś położona w południowej części Jury Krakowsko-Częstochowskiej, częściowo w otulinie Ojcowskiego Parku Narodowego. Leży przy drodze do Skały (droga nr 794). W Trojanowicach działa Jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości należy do licznej w Małopolsce grupy nazw dzierżawczych, utworzonych od imienia posiadacza lub założyciela osady lub patronimicznych, oznaczających mieszkańców wsi, stanowiących potomstwo lub poddanych założyciela (Trojana). Według badaczy miejscowości o tego typu nazwach, były zakładane od połowy XIII wieku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W okresie rozbiorów Trojanowice należały do zaboru austriackiego. Wielu mieszkańców wsi służyło w CK armii. W czasie I wojny światowej walczyli po przeciwnej stronie, niż ich krewni z pobliskich wsi należących do zaboru rosyjskiego.

W 1926 roku wielu mieszkańców wsi podpisało się pod Polską Deklaracją o Podziwie i Przyjaźni dla USA. W okresie II wojny światowej wielu mieszkańców wsi służyło w szeregach Armii Krajowej.

Tradycje[edytuj | edytuj kod]

W Trojanowicach nadal żywa tradycja to Pucheroki. Nazwa Pucheroki pochodzi od łacińskiego słowa puer (chłopiec). Żacy pobierający nauki na Akademii Krakowskiej często żyli w surowych warunkach. Problemem były nieogrzewane bursy, surowi nauczyciele oraz wysokie koszty nauki. Ubodzy studenci ledwo wiązali koniec z końcem. Część żaków zmuszona była żebrać. Zakaz żebrania nie dotyczył studentów. W 1780 r. zakazano oficjalnie chodzenia na puchery. Zwyczaj ten przeniósł się do podkrakowskich wsi: Zielonki, Bibice, Bodzów, Pychowice, Kostrze, Modlnica, Trojanowice. W XIX wieku w związku osłabioną działalnością Akademii Krakowskiej oraz prowadzonymi wojnami brakło chodzących po wsiach studentów. Zastąpili ich miejscowi chłopcy. Wykształcił się też wtedy strój Pucheroka: wysoka słomiana czapka, barani kożuszek, pasek ze słomianych warkoczy, koszyk na datki i laska, a wszystko to ozdobione bibułkami.

Oświata[edytuj | edytuj kod]

  • Filia Przedszkola Samorządowego w Węgrzcach.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez Trojanowice przebiega Szlak Rowerowy Wokół Zielonek o długości 34,6 km. Trasa tego szlaku rozpoczyna się w Zielonki (Urząd Gminy) i biegnie przez Witkowice, Bibice, Wolę Zachariaszowską, Owczary, Grębynice, Korzkiew i Trojanowice, i wraca do miejsca startu w Zielonkach.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Do Trojanowic można dojechać liniami obsługiwanymi przez MPK Kraków: 207, 237, 267.

Osoby związane z Trojanowicami[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strona gminy Zielonki. [dostęp 2021-02-09].
  2. GUS. Rejestr TERYT
  3. Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz. 1, Mapy, plany, Warszawa 2008, k. 1.
  4. Franciszek Leśniak, Wielkorządcy krakowscy XVI-XVIII wieku, Kraków 1996, s. 18-19.