Sole wodorotlenowe

Sole wodorotlenowe (daw. hydroksysole[1], hydroksosole[2], sole zasadowe[2][3][4]) – sole zawierające oprócz kationu metalu i anionu reszty kwasowej również jon wodorotlenkowy OH. Hydroksosole powstają w wyniku reakcji kwasów (w ilości poniżej stechiometrycznej) z zasadami (reakcji zobojętniania) zawierającymi w cząsteczce więcej niż jedną grupę wodorotlenową, czyli wodorotlenkami polihydroksylowymi. Obecność anionów wodorotlenkowych nie zawsze świadczy o zasadowym charakterze soli[4].

Nomenklatura[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z współczesną nomenklaturą zalecaną przez PTChem i IUPAC, należy stosować dla nich taki sam system nazw jak dla soli podwójnych[2], tj. wymieniać poszczególne aniony w kolejności alfabetycznej (kolejność ta może być niezgodna z kolejnością ligandów we wzorze)[5], np.:

  • Mg(OH)Br – bromek wodorotlenek magnezu (daw. hydroksobromek magnezu, hydroksybromek magnezu lub zasadowy bromek magnezu)
  • Pb
    3
    (CO
    3
    )
    2
    (OH)
    2
    lub 2PbCO
    3
    ·Pb(OH)
    2
    – diwęglan diwodorotlenek triołowiu (daw. hydroksowęglan ołowiu[6], hydroksywęglan ołowiu lub zasadowy węglan ołowiu; techn. biel ołowiana)
  • Al(OH)Cl
    2
    – dichlorek wodorotlenek glinu
  • Al(OH)
    2
    Cl
    – chlorek diwodorotlenek glinu
  • (CuOH)
    2
    SO
    4
    lub Cu
    2
    (OH)
    2
    SO
    4
    – siarczan diwodorotlenek dimiedzi

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stasicka 1998 ↓, s. 372.
  2. a b c Stasicka 1998 ↓, s. 152–153.
  3. zasadowy, [w:] Jerzy Chodkowski (red.), Mały słownik chemiczny, wyd. V, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976, s. 590.
  4. a b sole, [w:] Encyklopedia techniki. Chemia, Władysław Gajewski (red.), Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965, s. 657, OCLC 33835352.
  5. N.G. Connelly i inni red., Nomenclature of inorganic chemistry. IUPAC recommendations 2005, Cambridge: Royal Society of Chemistry, International Union of Pure and Applied Chemistry, 2005, s. 39, ISBN 978-0-85404-438-2, OCLC 60838140 [dostęp 2020-03-31].
  6. Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, wyd. 5, Warszawa: PWN, 2002, s. 759, ISBN 83-01-13654-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]