Advertising Enquiries

Glauco (1905)

Wikipedia open wikipedia design.

Zobacz też: inne jednostki pływające o tej nazwie.
Glauco
Ilustracja
„Glauco” w Brindisi w 1919 r.
Klasa okręt podwodny
Typ Glauco
Historia
Stocznia Arsenał w Wenecji
Położenie stępki 1 lipca 1903
Wodowanie 9 lipca 1905
 Regia Marina
Wejście do służby 15 grudnia 1905
Wycofanie ze służby 1 września 1916
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

157-161 ton
240-244 t
Długość 36,84 m
Szerokość 4,32 m
Zanurzenie 2,66 m
Zanurzenie testowe 25 m
Napęd
2 silniki benzynowe o łącznej mocy 600 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 170 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

13 węzłów
6 w.
Zasięg powierzchnia: 900 Mm przy 8 w.
zanurzenie: 40 Mm przy 5 w.
Uzbrojenie
torpedy
Wyrzutnie torpedowe 3 × 450 mm
Załoga 15

Glaucowłoski okręt podwodny z początku XX wieku, jedna z pięciu jednostek typu Glauco. Okręt został zwodowany 9 lipca 1905 roku w Arsenale w Wenecji, a w skład Regia Marina wszedł 15 grudnia 1905 roku. Pełnił służbę na Morzu Adriatyckim, biorąc udział w I wojnie światowej. Jednostka została wycofana z czynnej służby we wrześniu 1916 roku, po czym była używana do celów szkoleniowych.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

„Glauco” został zaprojektowany przez inż. Cesarego Laurentiego jako jednostka doświadczalna[1][2]. Zastosowane do napędu silniki benzynowe sprawiały duże zagrożenie ze względu na łatwopalne opary paliwa[1][2]. Powstało pięć jednostek tego typu, były to pierwsze zbudowane seryjnie okręty podwodne we Włoszech[1][2]. Okręt konstrukcji częściowo dwukadłubowej z głównymi zbiornikami balastowymi na śródokręciu i zbiornikami trymującymi na dziobie i rufie[3]. Kształt kadłuba został zoptymalizowany pod kątem poruszania się na powierzchni z szeroką i płaską rufą, szerokim grzbietem służącym jako pokład i ostrym, wystającym przed pokrywami wyrzutni torped dziobem[3][4]. Okręt miał stery głębokości umieszczone na dziobie i rufie[3]. Prototyp różnił się od siostrzanych jednostek uzbrojeniem (zainstalowano na nim trzy wyrzutnie torped w przeciwieństwie do dwóch na następnych okrętach typu)[1][2] oraz położeniem kiosku (bardziej z przodu w porównaniu do innych okrętów)[4].

„Glauco” zbudowany został w Arsenale w Wenecji[5][6]. Stępkę okrętu położono 1 lipca 1903 roku, a zwodowany został 9 lipca 1905 roku[5][7][a]. Był pierwszym okrętem we włoskiej flocie noszącym to imię[8].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

„Glauco” był niewielkim, przybrzeżnym okrętem podwodnym[1]. Długość całkowita wynosiła 36,84 metra, szerokość 4,32 metra i zanurzenie 2,66 metra[7]. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 157–161 ton, a w zanurzeniu 240–244 tony[7][9][b]. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki benzynowe FIAT o łącznej mocy 600 KM[5][7][c]. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Savigliano o łącznej mocy 170 KM[3][5]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 13 węzłów na powierzchni i 6 węzłów w zanurzeniu[1][5][d]. Zasięg wynosił 900 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 40 Mm przy prędkości 5 węzłów w zanurzeniu[3][5][e]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 25 metrów[1].

Okręt wyposażony był w trzy stałe dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm z zapasem czterech torped[3][5].

Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 13 podoficerów i marynarzy[7][8].

Służba[edytuj | edytuj kod]

„Glauco” wszedł do służby w Regia Marina 15 grudnia 1905 roku[7][8]. W początkowym okresie załoga okrętu przechodziła szkolenie w Wenecji i odbywała rejsy głównie wzdłuż wybrzeża Adriatyku[4]. W 1906 roku „Glauco” uczestniczył w manewrach morskich, które zakończyły się w Tarencie oraz w kolejnych manewrach z 1908 roku, które miały miejsce na Morzu Tyrreńskim[4]. W momencie przystąpienia Włoch do I wojny światowej okręt wchodził w skład 4. dywizjonu okrętów podwodnych (wraz z siostrzanymi jednostkami „Narvalo”, „Otaria”, „Squalo” i „Tricheco” oraz „Foca” i „Delfino”)[4][10]. Jednostka uczestniczyła w defensywnych patrolach na wodach okalających bazy włoskiej floty w Brindisi i Wenecji[2][3]. Od stycznia 1916 roku „Glauco” wraz z siostrzaną „Otarią” operowały z Tarentu[4]. Jednostka nie odniosła podczas działań wojennych żadnych sukcesów[4].

Okręt został skreślony z listy floty 1 września 1916 roku[7][9]. Po wycofaniu ze służby jednostka była używana przez kilka lat jako okręt szkolny[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Pollina 1963 ↓, s. 38 podaje, że stępkę okrętu położono 1 sierpnia 1903 roku, a Fontenoy 2007 ↓, s. 118 podaje, że okręt został zwodowany 9 czerwca 1905 roku.
  2. Brassey 1912 ↓, s. 259 podaje wyporność 180/230 ton.
  3. Jane 1970 ↓, s. 280 podaje, że moc 12-cylindrowych silników benzynowych wynosiła 500 KM.
  4. Fontenoy 2007 ↓, s. 118 podaje, że okręt na powierzchni rozwijał prędkość 14 węzłów; Jane 1970 ↓, s. 280 podaje, że okręt mógł się poruszać na powierzchni z prędkością 12 węzłów i pod wodą z prędkością 8 węzłów; Csonkaréti 2004 ↓, s. 346 i Pollina 1963 ↓, s. 38 podają prędkość 13,5/6,5 węzła, a Brassey 1912 ↓, s. 259 podaje natomiast, że podczas prób okręt osiągnął na powierzchni prędkość 15 węzłów.
  5. Fraccaroli 1970 ↓, s. 103 i Pollina 1963 ↓, s. 38 podają, że zasięg nawodny wynosił 220 Mm przy prędkości 10 węzłów, zaś podwodny 45 Mm przy prędkości 4 węzły.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Gogin 2020 ↓.
  2. a b c d e f Jackson 2001 ↓, s. 122.
  3. a b c d e f g Fontenoy 2007 ↓, s. 118.
  4. a b c d e f g Pollina 1963 ↓, s. 40.
  5. a b c d e f g Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 275.
  6. Brassey 1912 ↓, s. 259.
  7. a b c d e f g Fraccaroli 1970 ↓, s. 103.
  8. a b c Pollina 1963 ↓, s. 38.
  9. a b Gozdawa-Gołębiowski 1994 ↓, s. 619.
  10. Csonkaréti 2004 ↓, s. 278.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T.A. Brassey (red.): The Naval Annual, 1912. Portsmouth: J. Griffin and Co., 1912. (ang.)
  • Károly Csonkaréti: Marynarka wojenna Austro-Węgier w pierwszej wojnie światowej 1914–1918. Kraków: Wydawnictwo Arkadiusz Wingert, 2004. ISBN 83-918940-3-7.
  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1970. ISBN 0-7110-0105-7. (ang.)
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Ivan Gogin: GLAUCO small submarines (1905–1909) (ang.). Navypedia. [dostęp 2020-05-05].
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • Robert Jackson: Okręty podwodne świata. Warszawa: Bellona, 2001. ISBN 83-11-09214-1.
  • Fred T. Jane (red.): Jane’s Fighting Ships 1905/6. New York: ARCO Publishing Company, 1970. (ang.)
  • Paolo M. Pollina: I sommergibili italiani 1895–1962. Roma: Ufficio Storico Della M.M., 1963. (wł.)


This page is based on a Wikipedia article written by contributors (read/edit).
Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.

Destek