Emil Karewicz

Wikipedia open wikipedia design.

Emil Karewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1923
Wilno
Data śmierci 18 marca 2020
Zawód aktor teatralny i filmowy
Lata aktywności 1948–2015
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Krzyża Grunwaldu III klasy Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal 10-lecia Polski Ludowej Odznaka „Za Wybitne Zasługi dla ZKRPiBWP”

Emil Karewicz (ur. 13 marca 1923 w Wilnie, zm. 18 marca 2020[1]) – polski aktor teatralny, filmowy i radiowy, uczestnik II wojny światowej.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Karierę aktorską rozpoczął w Wilnie, w tamtejszym Teatrze Małym, gdzie zagrał rolę Małpy w Kwartecie I. Kryłowa. W czasie II wojny światowej walczył w 2 Armii WP. Po wojnie ukończył Studio Dramatyczne prowadzone przez Iwona Galla. Grał na scenach łódzkich: im. S. Jaracza i Teatrze Nowym. Od 1962 związany z Warszawą, występował w teatrach: Ateneum, Dramatycznym i od 1967 Ludowym (w 1975 przemianowanym na Nowy). Na emeryturę przeszedł w 1983.

Wśród wielu ról teatralnych należy wymienić: Oktawiusza w Juliuszu Cezarze W. Shakespeare’a, Capignaca w Buonapartem i Sułkowskim R. Brandstaettera, Franciszka Moora w Zbójcach F. Schillera, Gospodarza w Weselu S. Wyspiańskiego (Łódź), Liapkin-Tiapkina w Rewizorze N. Gogola, Spodka w Śnie nocy letniej W. Shakespeare’a, Hetmana Kossakowskiego w Horsztyńskim J. Słowackiego, Pagatowicza w Grubych rybach M. Bałuckiego, Łomowa w Oświadczynach A. Czechowa, Janusza w Panu Jowialskim A. Fredry, Jenialkiewicza w Wielkim człowieku do małych interesów A. Fredry, Stomila w Tangu S. Mrożka, Geronta w Szelmostwach Skapena Moliera (Warszawa). W 2005 powrócił na scenę Teatru Nowego w Łodzi, by zagrać rolę Kalmity w Chłopcach S. Grochowiaka.

Popularność przyniosły mu role: oficera gestapo w filmie Jak rozpętałem drugą wojnę światową, króla Władysława Jagiełły (Krzyżacy i Wawelski conventus dowódców), a zwłaszcza Hermanna Brunnera w serialu Stawka większa niż życie.

Znany też z roli Tadeusza „Warszawiaka” w Bazie ludzi umarłych oraz dziadka w W kogo ja się wrodziłem. Ponadto wystąpił m.in. w Kanale, Cieniu, Bajlandzie, Sztosie, serialach Czarne chmury, Lalka, Polskie drogi, Szaleństwo Majki Skowron, Alternatywy 4, M jak miłość, Barwy szczęścia, Sukces, Tak czy nie?, Na dobre i na złe. Występował w Teatrze TV i Teatrze PR (Kilka dni w Reno, Kollokacja, Potop, Gehenna).

W 2004 odcisnął swoją dłoń w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach. Był ambasadorem Domu Artystów Weteranów w Skolimowie[1].

W 2015 roku zakończył karierę aktorską ze względu na postępującą chorobę. Zmarł 18 marca 2020[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Krótko po ukończeniu 18. roku życia ożenił się z Ewą, którą poznał podczas pracy w firmie transportowej. Po II wojnie światowej rozwiedli się. Z drugą żoną, Delfiną, miał córkę Sylwię[2]. Od 1950 do 2012 jego trzecią żoną była Teresa Karewicz (zm. 2012), z którą miał dwójkę dzieci: Krzysztofa i Małgorzatę[2]. Przez ostatnie lata życia zmagał się z chorobą Meniere’a[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Występy w Teatrze TV (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Nie żyje aktor Emil Karewicz. tvp.info, 18 marca 2020.
  2. a b Konrad Szczęsny: Troje dzieci, pięcioro wnucząt i 62 lata w małżeństwie. Rodzina była ostoją dla Emila Karewicza. W: VIVA!pl [on-line]. Edipresse Polska SA, 2020-03-19. [dostęp 2020-03-19].
  3. Onet – Jesteś na bieżąco, www.fakt.pl [dostęp 2020-03-21].
  4. a b Kto jest kim w Polsce. Warszawa: Interpress, 1989, s. 507.
  5. Od „Grunwaldu” do „Stawki większej niż życie”. kombatantpolski.pl, styczeń 2014. [dostęp 2017-10-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]



This page is based on a Wikipedia article written by contributors (read/edit).
Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.

  • Oriflame Üyelik
  • Destek