Advertising Enquiries

An-178

Wikipedia open wikipedia design.

An-178
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  Ukraina
Producent Antonow
Typ transportowy
Historia
Data oblotu 7 maja 2015
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Napęd 2 x silnik turbowentylatorowy Progress D436-148FM
Moc 7700 kG każdy
Wymiary
Rozpiętość 28,84 m
Długość 32,95 m
Masa
Startowa 48 500 kg
Osiągi
Prędkość przelotowa 825 km/h
Pułap praktyczny 12 200 m
Zasięg 4400 km (maks.)
1800 km (z ładunkiem 13,5 t)
3200 km (z ładunkiem 10 t)
An-178 podczas swojego pierwszego lotu

An-178 (ukr. Ан-178) – projektowany, ukraiński samolot transportowy powstający na bazie pasażerskiej maszyny An-148.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Decyzja o uruchomieniu programu An-178 zapadła formalnie 5 lutego 2010. Głównym powodem rozpoczęcia prac było zainteresowanie samolotem przez Siły Powietrzne Federacji Rosyjskiej, które w najbliższym potrzebowały maszyn zdolnych zastąpić starzejącą się flotę używanych dotychczas średnich samolotów transportowych. Głównie miałby by to być samoloty An-12, których produkcję zakończono w 1972 roku, An-26, których produkcję zakończono w 1986 roku i An-32. Było to tym bardziej prawdopodobne, że rosyjska Połączona Korporacja Lotnicza (Объединённая Авиастроительная Корпорация) jest już partnerem ukraińskiego Antonowa w programie An-148, który obok Kijowa, produkowany jest również w rosyjskim Woroneżu. W obecnej sytuacji geopolitycznej, w której stosunki ukraińsko-rosyjskie pozostają w cieniu wydarzeń na Krymie i w Donbasie, jest to praktycznie niemożliwe. Od początku planowano oprzeć nową konstrukcję o doświadczenia i rozwiązania zastosowane przy budowie samolotu An-148, w granicach zgodności technicznej pomiędzy obydwiema konstrukcjami rzędu 60% a wiele elementów płatowca pochodzi bezpośrednio z samolotu An-148. Dzięki takiemu rozwiązaniu udało się obniżyć koszty prac projektowych i konstrukcyjnych. Producent zakładał, iż prototyp może powstać już w 2012, a rok później może wznieść się do dziewiczego lotu. Program budowy uległ opóźnieniu i dopiero 29 lipca 2014 Antonow zaprezentował ukończony kadłub maszyny[1]. W pracach projektowych uwzględniono sugestie jakie pojawiły się ze strony ukraińskiego Ministerstwa Obrony, zainteresowanego samolotem. 16 kwietnia 2015 zaprezentowano ukończoną pierwszą maszynę. An-178 jest rozważany jako potencjalny konkurent samolotu Ił-214 w programie Multirole Transport Aircraft na średni samolot transportowy dla Indyjskich Sił Powietrznych[2][3]. W czerwcu 2015 roku, dwa miesiące po swoim oblocie, maszyna miała swój zagraniczny debiut. Samolot został zaprezentowany na wystawie statycznej w trakcie Międzynarodowego Salonu Lotniczego w Paryżu[4].

Maszynę oblatano 7 maja 2015, tego samego dnia azerska firma Silk Way Airlines złożyła zamówienie na 10 maszyn. W 2015 roku swoje zamówienie na 16 maszyn anulowały Irackie Siły Powietrzne. Linie lotnicze Maximus Air Cargo, podpisały z producentem list intencyjny w sprawie zakupu nieokreślonej liczby samolotów[5][3].

17 grudnia 2015 roku ukraińska Kompania Antonow i saudyjska spółka Taqnia Aeronautics podpisały list intencyjny na zakup trzydziestu maszyn An-178 dla Królewskich Saudyjskich Sił Powietrznych. Niewykluczone jest również, iż Taqnia Aeronautics uruchomi w swoich zakładach licencyjną produkcję samolotów[6].

Samolot docelowo ma być wyposażony w silniki D-436-148FM, jednostki specjalnie zaprojektowane dla An-178 przez Zaporoskie Biuro Konstrukcyjne Budowy Maszyn Iwczenko-Progress i zbudowane w zakładach Motor-Sicz. Jednak z powodu przedłużających się prac nad nowymi jednostkami, prototyp samolotu wyposażono w silniki D-436-148, takie same jakie napędzają pasażerskie An-148. Pierwszy z gotowych silników D-436-148FM trafił do Antonowa w grudniu 2015 roku. Na początku lutego 2016 roku silnik zainstalowano pod lewym skrzydłem. Tak zmodyfikowano prototyp, z dwoma różnymi jednostkami, D-436-148FM pod lewym a D-436-148 pod prawym skrzydłem wzniósł się po raz pierwszy w powietrze 5 lutego 2016 roku. Na początku marca tego samego roku do wytwórni trafił drugi D-436-148FM, który niezwłocznie zainstalowano na prototypie. Tak zmodernizowany samolot, już z obydwoma silnikami D-436-148FM oblatano 21 kwietnia 2016 roku. W sierpniu 2016 roku wytwórnia rozpoczęła próby załadunku i rozładunku samolotu. W badaniach wykorzystano między innymi samochód terenowy Humvee (w wersji M1097A2). Testy umożliwiły sprawdzenie bezpiecznego załadunku samochodów po rampie, rozmieszczenia w ładowni i unieruchamiania ich we wnętrzu samolotu. Podobne testy zostaną przeprowadzone z kontenerami i standardowymi paletami załadunkowymi[5][7].

Nie ujawniona liczba samolotów została wybrana przez peruwiańskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych do zastąpienia używanych przez policje kraju maszyn An-32B. An-178 w pokonanym polu pozostawił C-27 Spartan i C-295M. Pomimo braku informacji o liczbie samolotów, wartość umowy sugeruję zakup pojedynczego egzemplarza[8].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

An-178 jest wolnonośnym górnopłatem napędzanym dwoma turbinowymi silnikami odrzutowymi. Kadłub maszyny o średnicy 3,85 m wyposażono w tylną rampę ładunkową. Samolot jest zdolny do przewozu 90 żołnierzy lub 80 spadochroniarzy, w wersji sanitarnej na pokładzie ma się znaleźć miejsce dla 40 rannych przewożonych na noszach i 30 na miejscach siedzących. Kabina transportowa dysponuje objętością 125 m³. Dwa silniki turbowentylatorowe Progress D436-148FM umieszczono w gondolach zawieszonych po obydwu stronach kadłuba pod skrzydłami. Ułatwieniem dla producenta jest fakt, iż jednostki napędowe powstają na Ukrainie. Trójpodporowe chowane podwozie z przednim podparciem. Zdwojone podwozie przednie chowane do wnęki w kadłubie, podwozie główne do wnęk umieszczonych po obydwu stronach kadłuba. Usterzenie w kształcie litery „T”. Samolot ma być zdolny do operowania z lotnisk o gruntowej nawierzchni. Dzięki działającemu już centrum szkoleniowemu dla personelu cywilnych An-148, producent jest w stanie szybko przeszkolić załogi do pracy z An-178[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Antonow prezentuje kadłub An-178, "Nowa Technika Wojskowa", nr 9 (2014), s. 134, ISSN 1230-1655
  2. Piotr Butowski: Ukraiński przemysł lotniczy, "Lotnictwo", nr 11 (2010), s. 30–37, ISSN 1732-5323
  3. a b c Łukasz Pacholski, Prezentacja ukraińskiego następcy Anów-12, "Nowa Technika Wojskowa", nr 5 (2015), s. 74-75, ISSN 1230-1655
  4. Maciej Szopa, Paris Air Show 2015, „Lotnictwo”, nr 7 (2015), s. 22-31, ISSN 1732-5323
  5. a b Próby załadunku An-178, „Lotnictwo”, nr 10-11 (2016), s. 9, ISSN 1732-5323
  6. Saudyjczycy zainteresowani An-178, „Lotnictwo”, nr 2 (2016), s. 6, ISSN 1732-5323
  7. Testy silnika i certyfikacja prototypu An-178, „Lotnictwo”, nr 5 (2016), s. 14, ISSN 1732-5323
  8. Pierwszy chętny na An-178, „Lotnictwo”, nr 9 (2019), s. 7, ISSN 1732-5323

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Butowski, Zmiany w programie MTA?, "Lotnictwo", nr 8 (2010), s. 38-39, ISSN 1732-5323.


This page is based on a Wikipedia article written by contributors (read/edit).
Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.

Destek