همسرفروشی (انگلستان)

Wikipedia open wikipedia design.

تابلوی فروش یک زن، اثر توماس رولاندسون

همسر فروشی یکی از سنت‌های انگلیسی‌ها برای پایان دادن به ازدواج ناموفق بود. در زمانی که این سنت رایج بود، طلاق گرفتن عمومی نبوده و بیش‌تر برای طبقهٔ ثروتمند جامعه بود. برای فروش همسر، شوهر به دور گردن یا دست همسرش طنابی پیچیده و او را مانند یک اسب در معرض نمایش می‌گذاشت و به شکل عمومی به بالاترین قیمت پیشنهادی به فروش می‌رساند.[۱] بااین‌حال خریدار معمولاً از قبل مشخص شده بود و این «حراجی» نوعی آیینی نمادین برای رسمیت بخشیدن به عمل طلاق به‌شمار می‌رفت.

بااین‌که ابتکار عمل در دست شوهر بود، بدون رضایت زن به «فروخته شدن» معامله باطل می‌شد. در گزارشی از منچستر در ۱۸۲۴، زن پس از انجام معامله خریدار را نپسندید و دوباره به فروش گذاشته شد.[۲] در بیشتر موارد زن‌ها قبل از زمان فروش هم با خریدار زندگی می‌کرده‌اند و نه با شوهرشان.[۳]

همسر فروشی تا اوایل قرن بیستم در انگلستان ادامه داشت.[۴] بر اساس نوشته‌های جیمز بریس، تاریخ‌دان انگلیسی، که در سال ۱۹۰۱ آن‌ها را نوشت، در زمان وی نیز همسرفروشی گهگاه دیده می‌شد. بر طبق یکی از گزارش‌های ثبت شده، زنی در دادگاه (در سال ۱۹۱۳) مدعی شده بود که شوهرش وی را به قیمت یک پوند به یکی از همکارانش فروخته‌است.

پس‌زمینه[ویرایش]

ریشه همسر فروشی در انگلیس به اواخر قرن هفدهم برمی‌گردد. اگرچه که پیش‌تر از این نیز گزارشی در این خصوص در سال ۱۳۰۲ میلادی منتشر شده‌است. این پدیده در نیمهٔ دوم قرن هجدهم و با گسترش روزنامه‌ها عمومیت بیشتری پیدا کرد و گزارش‌های بیشتری در موردش به چاپ رسید.

ازدواج[ویرایش]

تا پیش از ارائهٔ قانون ازدواج در سال ۱۷۵۳، برگزاری مراسم عروسی یک الزام قانونی نبوده و بیشتر ازدواج‌ها بدون ثبت بودند. تنها شرط ازدواج برای زوجی که به سن ازدواج رسیده بودند - دختران ۱۲ سال و پسران ۱۴ سال - این بود که هر دو می‌بایست موافق ازدواج باشند. بعد از ازدواج نیز زن کاملاً تحت امر شوهرش قرار می‌گرفت.

منابع[ویرایش]

  1. Hill (1994), pp. 215–216.
  2. Thompson (1991), p. 433.
  3. Thompson (1991), p. 428.
  4. Kenny, Courtney (1929), "Wife-Selling in England", Law Quarterly Review: 494–497 (نیازمند عضویت)


This page is based on a Wikipedia article written by contributors (read/edit).
Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.

Destek